25 aug Hoezo, 13 is een ongeluksgetal?

Verleden week maakten wij met De Coöperatie onze lijst met kandidaten voor de komende gemeenteraadsverkiezingen bekend, een lijst waar ik zeer trots op ben.

We slaagden erin om maar liefst 8 gemeenteraadsleden of ex-gemeenteraadsleden – waarvan 5 met schepenervaring – op de lijst te zetten. Verder vind je op onze lijst coöperanten van het eerste uur, nieuwkomers met politieke ervaring en een aantal mensen die in 2024 de politiek zullen ontdekken. Ik zelf sta keurig in het midden, op de 13e plaats.

De 13e plaats dus. Gelukkig heb ik geen last van triskaedekafobie. Enige schrik voor alles wat met het getal 13 te maken heeft, is mij vreemd. Bovendien is die 13e plaats ook niet zomaar toevallig. Een lijst in Lede bestaat uit 25 mensen, 12 mensen voor mij, en 12 mensen achter mij. Als voorzitter mag ik tussen al ons politiek geweld plaatsnemen, in het epicentrum van de lijst.

Dirk Rasschaert, onze politiek secretaris en mijn klankbord vol ervaring, verwoordde het als volgt: ‘Jan is op plaats 13 tegelijkertijd lijstduwer van de lijsttrekkers en lijsttrekker van de lijstduwers.‘

Een zeer mooie vergelijking, want deze nam mij mee terug naar mijn jeugd, naar een boek dat mijn moeder mij vroeger voorlas: De avonturen van Dokter Dolittle.

Dokter Dolittle

Het hoofdpersonage, dokter Dolittle, heeft 3 belangrijke gaven: hij kan zeer goed communiceren, zo goed dat hij kan communiceren met dieren. Zijn tweede gave is zijn inzet voor diegenen die zijn steun extra hard nodig hebben: hij ontfermt zich liever over gewonde en zieke dieren, dan dat hij mensen verzorgt. Zijn 3e gave is zijn creativiteit die maakt dat hij genezingen voor dieren vindt, waar geen andere arts ooit aan zou denken. Hij geneest een paard door het een bril te geven, hij geneest een krokodil van kiespijn, …

Hugh Lofting, de schrijver, begon aan deze reeks tijdens de eerste wereldoorlog, meer dan 100 jaar geleden. Hij was militair. Vanuit de loopgraven stuurde hij brieven naar zijn kinderen waarin hij vertelde over deze merkwaardige dokter en zijn al even merkwaardige en fantasierijke dieren. Hij deed dit puur om de aandacht af te leiden van de werkelijke situatie waarin hij zich bevond. Kort na de oorlog, in 1920 werd het eerste deel van deze verhalen uitgegeven. Als kind fascineerde Dokter Dolittle mij, als volwassen secretaris van de 11 november vriendenkring Wanzele wil ik mij verder verdiepen in schrijver Hugh Lofting.

De pushme-pullyu

Een van de interessantste dieren in Lofting’s dierenrijk is de pushme-pullyu, een uiterst zeldzaam dier met twee koppen. Langs de ene kant is de pushme-pullyu gazelle, langs de andere kant eenhoorn. Deze bijzondere anatomie maakte dat de pushme-pullyu zonder problemen de Mount Everest op en neer kan lopen (volgens dokter Dolittle) én dat het kan babbelen en eten tegelijkertijd zonder onbeleefd te zijn.

De komende weken zal ik dus vanop mijn 13e plaats met veel plezier de pushme-pullyu van De Coöperatie zijn: de mount Everest op en neer lopen en heel veel babbelen, met de blik zowel vooruit als achteruit.

De rol vertolken van voorzitter en van man in het midden dus:-)

Jan

PS: en omdat toeval niet bestaat: verleden maand kwam een gloednieuwe versie van dit boek uit, in een vrije adaptatie van Tiny Fisscher. Misschien kun je deze prachtige verhalen zo weer voorlezen, zonder dat je je ongemakkelijk voelt bij passages die 100 jaar geleden gewoon klonken, maar waar we ons vandaag misschien ongemakkelijk bij voelen.